Evet.. Maceramız gerçekten de tüm hızıyla başladı. Lara artık sıralıyor, jet hızıyla emekliyor, salondaki hangi çekmece varsa açıp kapatıyor, hangi çiçek varsa ellemek, dokunmak istiyor; videonun tuşlarıyla oynamaya ve elektrik prizlerine o küçücük tombul parmaklarını sokmaya çalışıyor! CISSS’dan hiçbir şekilde anlamıyor; hatta ve hatta o da bana CIS diyerek karşılık veriyor. Zannediyor ki ona öğrettiğim anne, baba, anneanne, dede gibi kelimelerin yanında bir de CIS kelimesini öğretiyorum. Ya da ben öyle zannediyorum; 9,5 aylık cingözüm beni ayakta uyutuyor. Ofisteki bahçemizde duran Aysel adlı kedimizi gördüğünde ‘Aysel Gel’ çığılıkları atıyor. İyi ki varsın Aysel; çünkü Lara onun oynamalarına bakarak bir kase yemeği hapur hupur bitiriyor.

Annelerimden gelen e-mailler beni daha da korkutmaya başlıyor: ‘Şebnem hn. En zor döneme girdiniz!’ Mailler genelde bu cümleyle başlıyor. Ama Allah’tan bu başlığın hemen altında o kadar çok tavsiye geliyor ki, imdadıma onlar yetişiyor. Eee.. her zaman söylerim: Tecrübe! Yaşayarak öğrenen insan, herkesten daha iyi bilendir!

Sadece Lara’daki bu enerji kaynağını merak ediyorum. Saaatlerce hiç yorulmadan sehpanın etrafında sıralıyabiliyor. Artık bizim başımız dönüyor, uykumuz geliyor, yatağa pestil gibi kendimizi atıyoruz; ama Lara yılmıyor. Gece 12’lerde uyuyor.  Annelerimden Melda Akgün’ün bana gönderdiği e-mailde olduğu gibi, bende onu 2 saat dışarıda gezdirip tozduruyorum ama Lara banamısın demiyor. Bu ilkbahar da bütün millet bahar yorgunluğundan sürekli uyku halinden hayıflanıp dururken, Lara sanki doping almışçasına koşturmaya devam edebiliyor. (Aman tabii Allah bozmasın en başta Allah sağlık sıhhat versin..)  

Ne kadar çabuk büyüdüğünü düşünüyorum. Gözlerim doluyor. 2 ay sonra Lara’nın 1 yaşına basacağına bir türlü inanamıyorum. Daha geçen sene bu aylarda hamileliğimi, onun karnımdaki tekmeleyişlerini düşünüyorum. Nasıl da çabuk geçiyor zaman? Şimdi benim prensesim (aslında küçük bir cadı!) kocaman olmuş, oyuncaklarıyla oynuyor. Bu arada oyuncak dedim de; bildiğiniz bebek oyuncakları değil tabii bunlar! Çünkü; Lara’nın oyuncakları,

* Kumandalar

* Telefonlar

* Hesap makinesi

* Boş kutular

* Rimelim

* Allığım

* Rujum (Bunların kutularına ve kapaklarına bayılıyor onlarla konuşuyor!)

* Tüylü terliklerim

* Dergiler (Sanki kırk yıllık dergi okuyucusuymuş gibi sayfaları bir çeviriyor, bir dikkatli bakıyor, görmenizi isterim)

* Ve.. sehpanın alt gözündeki tüm albümler.. (bakmaya bayılıyor tabii hepsini yırtmak istiyor)

Hanımefendi onlarca oyuncağı arasından bunları tercih ediyor. Babası her ne kadar abartıp Barbie’ye kadar almış olsa da, bu oyuncakların suratlarına sadece 5 dk. bakılıyor o kadar. Ama görseniz örneğin Mothercare’e girdiğimizde küçük cingöz kendine oradan bir oyuncak seçip, almamız için kıyametleri kopartıyor ama eve geldiğimizde oyuncak bir kenara atılıyor.

Tüm çocuklar yaşıyorlar bu süreci biliyorum. Hatta annelerimle konuşup e-mailleştiğimde küçük dilimi yutacak muzurluklarla bile karşılaştığım oluyor. Bunun için doktorumuz Alev Özçelik’in bana ilk uyarısı, ‘ilk iş olarak banyodaki tüm deterjanları kaldır’ oldu. Her ne kadar Lara’yı emeklerken ve sıralarken asla yanlız bırakmasam da, bu uyarıyı dikkate alıp hepsini kaldırdım. Annelerimden bir tanesinin henüz yeni yürümeye başlamış olan 14 aylık oğlunun çamaşır suyunu kaşla-göz arasında açıp içmeye çalıştığı aklıma geldi çünkü..

Kim bilir nelerle karşılaşacağız seninle Lara.. Sen yeter ki iyi ve sağlıklı ol annecim.. Ben herşeye razıyım..

(Bu arada, Maxi Cosi'deki olaydan sonra Lara'ya hemen bir oto koltuğu aldım. Bence 9 aylık olmadan (tabii doktorunuza danışarak) bu oto koltuğunu almak lazım. Çünkü çok çok daha güvenli.)

 

Şebnem Binatlı Türer

18 Nisan 2006

Yazarımızın önceki yazılarına ulaşmak için Tıklayın

Yazarımıza yorumlarınızı ya da mesajınızı göndermek için Tıklayın

 

 

 

 

< Geri Dön